Autor: Mimi.
Beta: Brak.
Rodzaj: fluff / angst /
Bohaterowie:Prezes Miau, Mangus, Alec
Ilość słów: 200
Kanon:troszeczkę jest.
Ostrzeżenia: błędy -.-
Od autora: Do napisanie tego o, zainspirowało mnie zdjęcie, którego teraz znaleźć nie mogę, nie mniej pisało tam tak:
"Najgorsze w rozstaniu jest, gdy jedna z osób ma zwierzę, ono nigdy nie zrozumie, dlaczego przestałeś je odwiedzać."
Zapraszam do czytania :D W przygotowaniu jest opowiadanie z kolejki :D
^^~^~~^~^^
Magnus
nie przejmował się mną. To znaczy, dawał mi jeść, pozwalał
spać gdzie tylko chcę, ale nie głaskał mnie, jak dawniej, nie
bawił się ze mną. Niekiedy znikał na całe dnie, a ja musiałem
się zająć sam sobą. Co prawda ie wyobrażałem sobie życia bez
niego, ale będąc kotem potrzebuję nieco uwagi.
Pewnego
dnia, do naszego domu zawitał pewien chłopiec. Średniego wzrostu,
umięśniony. Taki jak Magnus lubi, czyli czarnowłosy o niebieskich
oczach. Wydawał się być miły. I nie myliłem się. Gdy tylko mnie
zobaczył, podszedł do mnie i pogłaskał mnie. Żeby tego było
mało, gdy Mangus go zawołał, on wziął mnie na ręce i później
posadził u siebie na kolanach. „Chyba cię lubi” usłyszałem
głos mojego pana. O tak zdecydowanie go polubiłem.
Od
tego czasu Alec był naszym dosyć częstym gościem. Zawsze się ze
mną bawił i dopieszczał mnie. No, chyba, że akurat nie byli
zajęci z Magnusem.
Jednak,
któregoś dnia Alec nie przyszedł. Następnego również. I
kolejnego, i kolejnego. I tak mijał kolejny miesiąc. Magn
us
pogrążył się w rozpaczy i to dopiero, wtedy zaczął mnie
ignorować. Co jakiś czas odwiedzali go jego przyjaciele i znajomi.
Ja zawsze miałem nadzieję, że to będzie Alec. Lecz on nigdy się
nie pojawił.
Nottek.
